مولانا شیخ علی حسین در محله پورہ خضر قصبه مبارکپور در تاریخ ۸ ربیعالاول ۱۳۲۶ هجری قمری (مطابق ۸ مارس ۱۹۰۸ میلادی) در یک خانواده علمی چشم به جهان گشودند. نام پدر ایشان جناب عبدالمجید و نام مادرشان محترمه سکینه معروف به معصومه بود. آموزش قرآن و زبان اردو را در خانه فرا گرفتند. سپس از جوادیه عربی کالج بنارس، سند «فخرالافاضل» و از سلطان المدارس لکهنو، سند «صدرالافاضل» دریافت کردند. همچنین در اودھ کالج به تحصیل پرداختند و دوره ادبیات و کلام عربی را به پایان رساندند.
استادان ایشان در سلطان المدارس لکهنو
- مولانا سید محمد رضا فلسفی
- مولانا سید عالم حسین ادیب
- مولانا سید محمد باقر مجتهد (اعلیالله مقامه)
- مولانا سید محمد هادی مجتهد (اعلیالله مقامه)
علاوه بر این، از حکیم سید مظفر حسین در علم طب بهرهمند شدند. سپس وارد مدرسه الواعظین شدند و دوره سهساله آن را تنها در دو سال به پایان رساندند.
ایشان از بزرگان همچون علامه سید سبط حسن و مولانا سید ابوالحسن (پدر بزرگوار سیدالعلماء علامه علی نقی) کسب فیض کردند.
فعالیتهای تبلیغی
مولانا علی حسین سالها در بمبئی به تبلیغ مشغول بودند و مشکلات پیچیده مردم را حل میکردند. شبها در تاریکی، بدون توجه به دین و مذهب، به خانوادههای فقیر آذوقه و مایحتاج زندگی میرساندند. به همین سبب مردم ایشان را «ناصر» یعنی یاریدهنده مینامیدند.
ایشان در فن مناظره مهارت داشتند و به دعوت مردم امرتسر مدتی در آنجا به تبلیغ پرداختند. سپس به عنوان مدرس عالی مدرسه «باب العلم» منصوب شدند و خدمات فراوانی در ارتقای آن مدرسه انجام دادند.
آثار علمی
از جمله کتابهای ایشان:
- مناقب الحسنین
- مسیحی مناظره
- اصول مدرس
- مناظره حسینه
- درس مفصل
- مخزن علم
- فن تدریس
- باب العلم از دیدگاه علما
- حسینی شاعری (مجموعه شعری منتشرنشده)
- وفات قادیانی (ابطال نبوت غلام احمد قادیانی) – تألیف در تاریخ ۲۰ ذیالحجه ۱۳۵۷ هجری قمری (مطابق ۱۰ فوریه ۱۹۳۹ میلادی)
تبلیغ در آفریقا
از سال ۱۳۷۸ هجری قمری (۱۹۵۸ میلادی) تا ۱۴۱۰ هجری قمری (۱۹۹۰ میلادی) در کشورهای آفریقایی همچون تانزانیا، اوگاندا، ماداگاسکار، موریس و کنیا به تبلیغ دین پرداختند. ده سال در موریس اقامت داشتند و به سبب اخلاق نیکو، بسیاری از افراد را مسلمان کردند. ایشان در موریس سازمانی تأسیس کردند و برنامههای اسلامی ایشان از رادیو پخش میشد.
شاعری
مولانا علی حسین به شعر نیز علاقه داشتند. ابتدا تخلص «حسینی» داشتند اما به دستور استاد، تخلص «قیصر» را برگزیدند. اشعار ایشان بیشتر در زمینه دینی و تحقیقی بود و مردم را به مطالعه تاریخ و کتب دعوت میکرد.
نمونهای از اشعار ایشان:
- «کرب و بلا سے پہلے سرخی تھی کیا فلک پر / تاریخ کی کتاب سے تحقیق کرکے دیکھ»
- «گلشن میں اک شجر ہے پاتا نہیں ہے چین / لب پر غم حسنؑ ہے تو دل میں غم حسینؑ»
وفات
پس از ۸۵ سال زندگی، در تاریخ ۱۲ جمادیالثانی ۱۴۱۶ هجری قمری (مطابق ۶ نوامبر ۱۹۹۵ میلادی، شب دوشنبه ساعت ۱۱:۳۰ شب) در قصبه مبارکپور، اعظمگڑھ دار فانی را وداع گفتند. ایشان در قبرستان «بندری باغ» مبارکپور، در کنار نیاکانشان به خاک سپرده شدند.
.png)
